U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

 

 

  

  

 

Station Oss

Nergens ruikt het perron
zo pittig naar worst.
Soms geurt alles naar erwten,
vooral ’s winters.
Alleen de pil ruik je nooit.

 

Kitty Schaap

 

SchaapTeksten 

In de voetsporen van Willem Barentsz

Gepost 2016/05/10

 

 

Voorpret

 

Een cruise, niets voor ons. We zien ons zelf niet zitten op zo’n imitatie-Titanic, met duizend medetoeristen verdeeld over tien dekken, twee zwembaden en zes restaurants. Plus een bioscoopzaal. Uiteraard ook een dagelijkse bingo, diner dansant in gezelschap van de kapitein en karaoke.

Bovendien spreken de bestemmingen ons ook helemaal niet aan. De Middellandse zee, de Caraïben, de Bahama’s, stuk voor stuk plekken waar we nog niet dood gevonden willen worden. Te heet, te druk, te bedorven door het massatoerisme. Giftige slangen en akelige muggen ongetwijfeld.

Maar dan zijn we toch ineens een respectabel jaren getrouwd en is het  misschien leuk om dit heuglijk feit ergens ter wereld  te vieren. Met zijn tweetjes, want sorry, vrienden en kennissen, we zijn ook al geen types voor feesten.

En dan komt ineens een reis in beeld, die aan al onze criteria voldoet: tien dagen varen op een ijsbreker met passagiersaccomodatie, naar een spannend eiland in de geest van Boudewijn Büch, met een op zijn zachtst gezegd frisse temperatuur, een interessante flora en fauna en een boeiende geschiedenis. Spitsbergen, ja, wij willen!

Al in 1596 ontdekte Willem Barentsz bij toeval deze eilandengroep met de opvallende spitse bergen, zoekend naar een noordelijke doorgang richting Indië. Het bleek al gelijk niet zo’n succes. Barentsz en collega’s liepen tegen een enorme ijsbeer op toen ze op een klein eilandje aan land gingen. Verder was het er extreem koud, en lag scheurbuik doorlopend op de loer. Nogal teleurstellend, maar gelukkig had de archipel ook nog wel het een en ander te bieden, zoals een grote hoeveelheid walvissen. Barentsz voornoemd  zelf had er zelf weinig plezier van, want hij stierf tijdens een van zijn overwinteringen.

Een paar eeuwen later, toen de walvissen er aardig doorheen gejaagd waren, ontdekte men een grote hoeveelheid exploiteerbare steenkool, en mocht Spitsbergen of Svalbard op zijn Noors zich wederom in een grote internationale belangstelling verheugen, tot bleek dat de mijnen  niet meer rendabel waren en de ontginning van steenkool te gevaarlijk.

Nu er vrijwel geen mijnen meer open zijn concentreert men zich op toerisme en wetenschappelijk onderzoek. Er is  een  arctische universiteit gevestigd, er zitten onderzoekers uit vele landen en er is een zaadbank waar zaden uit de hele  wereld bewaard blijven in het geval van uitsterven.

Vertier is er ook. In de hoofstad Longyearbyen wonen 1500 mensen van ruim veertig nationaliteiten, hoewel Noren in de meerderheid zijn. Het eiland hoort dan ook bij Noorwegen. In het stadje is alles om het leven te veraangenamen: bars, een Thais restaurant, hotels, terrassen, een museum, een school  en een bioscoop. Voor noodgevallen is er zelfs een klein ziekenhuis. Speciale belastingtarieven moeten het bestaan voorde eilandbewoners wat aantrekkelijk maken. Dit geldt ook voor het concurrerende plaatsje Barentzburg, waar voornamelijk nog actieve Russische mijnwerkers met hun gezinnen wonen, een aparte tegenstelling.

Voeg daar nog die natuur bij: onbetrouwbare ijsberen, rendieren, poolvossen, robben en walrussen, walvissen en vele  soorten vogels, die alleen te zien zijn door met een klein bootje op pad te gaan..

Wij waren gelijk om. Een stoere reis, maar niet gevaarlijk voor vitale senioren zoals wij. Met spannende excursies. Een jongensdroom. We boekten, en toen begon het lange wachten.

Op 24 april was het eindelijk zover. Voorzien van een bomvolle koffer vol thermokleren om op het ergste voorbereid te zijn vlogen we via een overstap in Oslo naar Tromsø, klaar voor het avontuur.

Inhoud
Inhoud