U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

 

 

  

  

 

Station Oss

Nergens ruikt het perron
zo pittig naar worst.
Soms geurt alles naar erwten,
vooral ’s winters.
Alleen de pil ruik je nooit.

 

Kitty Schaap

 

SchaapTeksten 

Inscheping

Gepost 2016/05/23

In het hotel in Tromsø komen we tot de ontdekking dat er nog uitrustingsstukken missen. En we dachten het nog wel zo goed voor elkaar essentiële te heben, met thermo-ondergoed, een skibroek, een extra warme jas en handschoenen. Maar nee, er ontbreekt een regenbroek, en ook een goed zonnebrandmiddel is volgens de lijst onontbeerlijk. Gelukkig is er nog tijd om het stadje in te gaan.

In Noorwegen doen ze helaas niet aan Zeeman. Dus wordt het een tikje duurder, maar dan heb je in Scandinavië ook wat. We proppen de laatste stukken van onze pooluitrusting in de overvolle koffers en haasten ons naar de kade, waarde Fram inmiddels is aangekomen.Er staat al een leger gegadigden, waaronder de nodige krakerige en hoogbejaarde types. Wij zijn wel zo’n beetje de jongste deelnemers, en dat doet ons deugd.

Aan boord neemt men geen halve maatregelen. De koffer wordt door de metaaldetector gehaald, passen en creditcards worden gechekt en we ontvangen een identiteitskaart met foto die bij de excursies gedragen moet worden, ter identificatie. Tenslotte nog desinfectie van handen tegen het Norovirus. Want mocht men dat oplopen moet men in quarantaine gedurende de rest van de reis.

Geen halve maatregelen allemaal.

Alles gaat goed, en op de afgesproken tijd varen we de fjord uit in gezelschap van vele Fransen, Duitsers en Engelsen. Als enige Nederlanders bevinden wij ons in de restgroep van de overige nationaliteiten. Ons degelijk taalonderricht in de drie moderne talen komt weer goed van pas, als even later een veiligheidsinstructie volgt met een demonstratie zwemvesten en beschermende pakken. Fijn om te weten dat alles in geval van nood goed geregeld is. Voorlopig waait het nauwelijks, en we laten ons het buffet en de bijbehorende drank goed smaken.

Halverwege de nacht worden we wakker van een vreemd geslinger. De boot beweegt flink, het blijkt dat er een storm is opgestoken, die de volgende ochtend zelfs nog wat aangezwollen is. Het kost moeite om door de gangen te lopen, en het uitgebreide ontbijtbuffet mag zich niet in een grote belangstelling verheugen. Ook het zitten in de panoramalounge met uitzicht op metershoge golven en dalen is geen succes. Ondertussen gaat het programma door: het passen van laarzen en instructies over het aan land gaan later die dag, voor sommige mensen met zeeziektezakken in de hand. Als de wind nu maar gaat liggen..

Die doet echter wat hij zelf wil, en onze landing per boot die dag op het Bereneiland van Barentsz wordt dan ook afgeblazen. In plaats daarvan zullen we de Kongsfjord ingaan om ijsberen en andere dieren te spotten. Het is een prachtig, verstild ijzig landschap, maar ijsberen ho maar. Tot er van de brug een signaal komt dat er eentje te zien is. En ja, daar ligt een wat vuilgele bol in de verte, die er inderdaad een blijkt te zijn: de eerste ijsbeer is binnen. Inmiddels is de zon gaan schijnen en de wind gaan liggen, en ziet het er weer een stuk rooskleuriger uit voor de landing van morgen. Helaas niet voor iedereen; er schijnt als gevolg van de storm een passagier gevallen te zijn en een gecompliceerde bovenarmbreuk te hebben opgelopen. Het slachtoffer is vanuit een helikopter aan een kabel opgehesen en terug naar Tromsø vervoerd, want op Spitsbergen is slechts een eenvoudig ziekenhuis. Wij hebben er helemaal niets van gemerkt..